Największym problemem degradacji środowiska naturalnego są odpady, miejsce składowania i sposób ich niszczenia.

Zanieczyszczenia powietrza do momentu ogromnego rozwoju przemysłowego było pochodzenia naturalnego m.in. w wyniku pożarów lasów, wytwarzanie gazów przez bagna, parowanie mórz oraz burz piaskowych na pustyni. Najwięcej zanieczyszczeń powstaje w przemyśle naftowym i przemyśle chemicznym. Wielką ilości substancji szkodliwych dla powietrza powstaje w wyniku spalania benzyny. Skutkiem tego jest wydzielanie do atmosfery wielkich ilości gazów spalinowych i sadzy. Co pewnie doprowadzić do ocieplenia lub dziury ozonowej. Aby temu zapobiec można nie używać dezodorantów i produktów wykonanych z udziałem freonu. Ochrona przyrody wymaga zmniejszenie wypuszczania do atmosfery szkodliwych związków.

Rzeki są najczęściej zanieczyszczane przez wlewanie do rzek ścieków przemysłowych. W skutek działalności rolniczej do wód powierzchniowych dostaje się używane w nadmiarze nawozy organiczne oraz źle stosowane środki ochrony roślin. Przyroda nie jest w stanie poradzić sobie z taką ich ilością

Niebezpieczeństwa wynikające z niewłaściwego trzymania śmieci dotyczą nie tylko najbiższego otoczenia, ale i całego globu. Aby temu zapobiegać trzeba np. segregować odpadki, wrzucać je do odpowiednich kontenerów i nie używać reklamówek i innych przedmiotów jednorazowych. Nabywać produkty spożywcze w szklanych naczyniach, aby móc je następnie zagospodarować poprzez recykling.

Przemysł wydobywczy wylewa do wód gruntowych duże ilości mocno zasolonych wód poprodukcyjnych. Rzeki będące szlakami komunikacyjnymi oraz wody występujące w pobliżu dróg zawierają zwiększone ilości związków ołowiu i węglowodanów co doprowadza do ich zatrucia. Nie wolno myć auta w pobliżu rzek oraz nie marnować nie potrzebnie wody w łazience i kuchni.

Szynszyle te są świetnie przystosowane do trudnych warunków atmosferycznych występujących w ich środowisku naturalnym. Zamieszkują w szczelinach skalnych, grotach, małych przedsionkach tworzących się w usypiskach kamieni. Aby przeżyć na tak suchym obszarze w okresie zmniejszonego dostępu do życiodajnej wody, wykorzystują nawet poranną rosę i jej krople nagromadzone na skałach. Ich gęste futerko jakie mają szynszyle ma nie tylko walory estetyczne, lecz także ochronne – przede wszystkim zabezpiecza przed zimnem albo przegrzaniem i uniemożliwia zagnieżdżenie się pcheł lub innych pasożytów. Jasne ubarwienie upodabnia do otoczenia stanowiąc naturalną osłonę przed atakami drapieżników. Dieta szynszyli, które są roślinożerne, jest ograniczona przez suchość i jałowość ich środowiska naturalnego i składa się z różnego rodzaju traw, liści, kory, bulw, dostępnych owoców, korzeni. Szynszyle mają silne, tylne nogi, dzięki którym są bardzo zwinne, ruchliwe i skoczne. Są w stanie skoczyć na wysokość 1,80m. Pomaga im to u ucieczce od drapieżników, jakimi są lisy, niektóre ptaki lub węże. Szynszyle często skaczą dwunożnie, ale przeważnie poruszają się na wszystkich czterech kończynach. W odróżnieniu od innych gryzoni zwierzęta te żyją dość długo – nawet do 20 lat. Pomimo, że na wolności szynszyle zostały sklasyfikowane, jako narażone wyginięciem szynszyle domowe można hodować bez rejestracji i ograniczeń. Szynszyla dzika podlega całkowitej ochronie. Są to zwierzęta o zdecydowanie trybie nocnym.