Wiersz biały jest specyficzną formą poezji. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada także rymów. Istotna jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. Naprawdę nie ważna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest tak samo trudna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od pisarza. A wszyscy są w stanie w ten sposób przekazać swoje koncepcje i pragnienia. Nam zostaje jedynie degustować sie ich twórczością, którą tak pieczołowicie właściwie każdy pisarz tak pielęgnuje.
„Moje ciała”
nieśmiałe powieki uwielbiają na kimś rozłąkę
powieki nieuchwytna łza budzi na nich
wy czekacie na słodkiie powieki
na naszą jak rozłąka rozkosz czeka namiętnie łza
Nie wiem ilu twórców uważa się za wybitnych poetów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych twórców. Jedno jest pewne. Zostaliśmy obdarzeni duszą. Czy w siebie przesadnie wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Istotna jest pasja, ważne jest usilne trzymanie się swojego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry o ile nie zaprzestaniesz. Tak aktualnie jest z nami poetami wierszokletami.
Poezja to pasja. Nie można o niej mówić jak o zwyczajnym hobby. Tutaj jedyne co poświęcamy to nasza głowę. Przelewamy umysł na skrawki papieru, rozbieramy się przed Wami z masek dnia codziennego. Jak naguski w centrum miasta musimy wyzbyć się wstydu i przerażenie przed obnażeniem osobistej psychiki.