Szynszyle te są świetnie przystosowane do trudnych warunków atmosferycznych występujących w ich środowisku naturalnym. Zamieszkują w szczelinach skalnych, grotach, małych przedsionkach tworzących się w usypiskach kamieni. Aby przeżyć na tak suchym obszarze w okresie zmniejszonego dostępu do życiodajnej wody, wykorzystują nawet poranną rosę i jej krople nagromadzone na skałach. Ich gęste futerko jakie mają szynszyle ma nie tylko walory estetyczne, lecz także ochronne – przede wszystkim zabezpiecza przed zimnem albo przegrzaniem i uniemożliwia zagnieżdżenie się pcheł lub innych pasożytów. Jasne ubarwienie upodabnia do otoczenia stanowiąc naturalną osłonę przed atakami drapieżników. Dieta szynszyli, które są roślinożerne, jest ograniczona przez suchość i jałowość ich środowiska naturalnego i składa się z różnego rodzaju traw, liści, kory, bulw, dostępnych owoców, korzeni. Szynszyle mają silne, tylne nogi, dzięki którym są bardzo zwinne, ruchliwe i skoczne. Są w stanie skoczyć na wysokość 1,80m. Pomaga im to u ucieczce od drapieżników, jakimi są lisy, niektóre ptaki lub węże. Szynszyle często skaczą dwunożnie, ale przeważnie poruszają się na wszystkich czterech kończynach. W odróżnieniu od innych gryzoni zwierzęta te żyją dość długo – nawet do 20 lat. Pomimo, że na wolności szynszyle zostały sklasyfikowane, jako narażone wyginięciem szynszyle domowe można hodować bez rejestracji i ograniczeń. Szynszyla dzika podlega całkowitej ochronie. Są to zwierzęta o zdecydowanie trybie nocnym.